روز ، و سرّ ذكر كردن استواى بر عرش به دنبال آفرينش آسمان و زمين با ادات مهلت ، تراخى و تأخير را ذكر كرديم .
چون استواى خداى تعالى بر عرش كه عبارت از همهى مخلوقات است بدين معناست كه نسبت خداوند با صفت رحمانىاش به بزرگ و كوچك مساوى است لذا مسند اليه را عنوان وصف رحمان قرار داده است .
فَسْئَلْ بِهِ خَبِيراً
سألته كذا و عن كذا و بكذا به يك معناست ، بنابراين ممكن است لفظ « باء » صلهى « اسأل » و « خبيرا » مفعول اوّل آن باشد يا « خبيرا » حال و مفعول اوّل آن محذوف است ، يعنى از حال او بپرس در حالى كه او خبير است يا از ذات او بپرس در حالى كه او خبير است .
ممكن است لفظ « باء » براى سبب باشد و « خبيرا » مفعول اوّل آن ، و كلام در اين صورت بنا بر تجريد مىشود ، مانند « رأيت بزيد اسدا » .
وَ إِذا قِيلَ لَهُمُ اسْجُدُوا لِلرَّحْمنِ
عطف بر « يعبدون » و ذمّ ديگرى براى آنان است ، چون مخاطبها از عناوين اللّه جز رحمت رحمانى او را درك نمىكنند حكم را معلّق بر اسم رحمان كرد ، نه ساير اسماء و فرمود : هرگاه به آنان گفته شود به خداى رحمان سجده كنيد .
قالُوا
از باب استهزا يا اظهار جهل به خدا و سؤال از او ، يا از باب انكار در سجده او گفتند :
وَ مَا الرَّحْمنُ
رحمان