در اخبار متعددى آمده است كه مقصود از بشر محمّد صلّى اللّه عليه و آله و على است و خداوند آبى را زير عرش آفريد مثل قبل از آن كه آدم را خلق كند ، او را در لؤلؤ سبز در زير پوشش علمش اسكان داد تا آن كه آدم را خلق كرد .
وقتى آدم را آفريد آن آب را از لؤلؤ به صلب آدم منتقل نمود و اين امر ادامه يافت تا آن كه آن را در صلب عبد المطلّب قرار داد و سپس آن را به دو نصف كرد كه محمّد صلّى اللّه عليه و آله و على از آن دو نصف هستند ، پس آن دو صاحب دو نسبت شدند ( نسبت نبوّت و نسبت ولايت ) و على با فاطمه عليها السّلام ازدواج نمود و هر دو صهر گشتند و اين آيه دربارهى محمّد صلّى اللّه عليه و آله و على و فاطمه و حسن و حسين است و بشر آنان هستند كه خداوند آنان را صاحب نسبت و صهر قرار داده است « 1 » .
وَ كانَ رَبُّكَ قَدِيراً
پروردگار تو بر خلق بشر از آب و نسب و صهر قرار دادن او تواناست .
وَ يَعْبُدُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ ما لا يَنْفَعُهُمْ وَ لا يَضُرُّهُمْ
مشركين و كافرين يا آنان كه در زير پردههاى اجسام محجوب گشتهاند ، يا غافلها يا منكرين ولايت ( اين معنا بهتر است ) جز خدا چيزى را كه نفعى به حال آنان ندارد عبادت مىكنند
هامش
( 1 ) البرهان ج 3 ص 170 و امالى الشيخ الطوسى ج 1 ص 320