( برين جايگاهى ) است كه آن دو از دو دريا هستند . « 1 »
بَشَراً
بشر انسان است مذكّر باشد يا مؤنّث ، مفرد باشد يا غير مفرد ، گاهى تثنيه و جمع بسته مىشود و لكن اطلاق بشر بر انسان به اعتبار جسمانيّت او است كه به سبب روحانيّتش زنده است .
فَجَعَلَهُ
پس از آن كه او را خلق كرد
نَسَباً
منسوب به خودش قرار داد ، يا صاحب نسب قرار داد و نسب مطلق خويش يا خويشى از جانب پدر است .
وَ صِهْراً
و او را به سبب نسبت و در صورت دامادى ، خويشاوند قرار داد چه صهر مطلق خويشاوندى يا خويشى به سبب مصاهره و دامادى است كه همين معنا مقصود است ، چنانچه مقصود از نسب انتساب به توالد است .
در خبر وارد شده است كه مقصود از بشر آدم عليه السّلام و حوّاء عليها السّلام كه خداوند آن دو را از آب خلق كرد ، بدين گونه كه آب را جزو مادّهى آن دو قرار داد ، يا آن دو را از امتزاج آب شيرين و شور خلق نمود ، حوّاء را از دندهى چپ آدم آفريد كه هر دو صاحب نسب شدند و خدا حوّاء را به آدم تزويج كرد و هر دو صاحب صهر شدند « 2 » .
هامش
( 1 ) مولانا مىفرمايد :ذرّه ذرّه آب شيرين و آب شور * تا قيامت مىرود تا نفخ صور( 2 ) البرهان ج 3 ص 169