حاصل شده است ، كه خداى تعالى در اين مورد فرموده :
هَلْ يَنْظُرُونَ إِلَّا أَنْ يَأْتِيَهُمُ اللَّهُ فِي ظُلَلٍ مِنَ الْغَمامِ وَ الْمَلائِكَةُ
.
وَ نُزِّلَ الْمَلائِكَةُ تَنْزِيلًا
زيرا كه در وقت احتضار آسمان ارواح از هم شكافته مىشود و ابرى كه در روح به سبب شهوتها و غضبها از كدورات نفس حاصل مىگردد ظاهر مىشود و ملايكهى رحمت و نعمت فرود مىآيند .
الْمُلْكُ
لفظ « ملك » با حركات سهگانهى ميم مصدر فعل « ملكه » و اسم براى مملوك است ، و آن مبتداء است ، ( يومئذ ) خبر آن است اعمّ از آن كه « ملك » به معناى مصدرى باشد يا به معناى مملوك و ليكن اگر به معناى مملوك باشد تقدير « عظمة الملك » مىشود تا اخبار از ذات به سبب ظرف زمان لازم نيايد .
و در اين صورت قول خدا :
الْحَقُّ
خبر بعد از خبر است ، ( للرّحمن ) و نيز چنين است ، يا متعلّق به « الحقّ » يا حال از ضمير مستتر در آن است .
يا « يومئذ » متعلّق به « الملك » يا به « الحقّ » است ، يا متعلّق به « للرّحمن » و « الحقّ » خبر آن است و حكم « للرّحمن » مانند سابق است ، يا « الحقّ » صفت « يومئذ » و « للرّحمن » خبر آن است و مقصود از قول خدا « يومئذ » روز احتضار ، يا مرگ است يا روز