تكبّر كرده احساس برترىجويى كردند
وَ عَتَوْا عُتُوًّا كَبِيراً
و در استكبار از حدّ گذشتند و طغيان كردند .
يَوْمَ يَرَوْنَ الْمَلائِكَةَ لا بُشْرى يَوْمَئِذٍ لِلْمُجْرِمِينَ
آنان استدعاى نزول ملايكه كردند در حالى كه آنان مجرم و آلوده به آلودگى مادّه هستند و ملايكه مجرّد از مادّه و از آلودگى پاك و مجرّد بر مادّى ظاهر نمىشود مگر اين كه مادّى هلاك شود ، و اگر مادّى پاك نشده از آلودگيهاى مادّه هلاك شود ديگر ديدن ملايكه براى آنان مژده و بشارت نخواهد بود ، بلكه براى آنان عذاب مىشود .
و گذاشتن لفظ « مجرمين » به جاى ضمير براى اين است كه مانند علّت حكم باشد .
وَ يَقُولُونَ
ملايكه مىگويند :
حِجْراً مَحْجُوراً
يعنى حرام محرّم ، يعنى بشارت ، يا بهشت ، يا ديدن ربّ ، يا پناه بردن براى شما حرام و محرّم است ، چون پناهگاهى براى شما نيست ، يا مجرمين اين سخن را مىگويند .
وَ قَدِمْنا إِلى ما عَمِلُوا مِنْ عَمَلٍ
هر عملى كه آن را ذخيرهى آخرتشان گمان مىكنند ، از قبيل صدق ، امانت ، وفاء ، ديانت ، انفاقها ، صلهها و اعمالى كه در صورت دين الهى است و تعبير به ماضى نمود تا موهم اين باشد كه مطلب واقع شده يا