تخطي إلى المحتوى الرئيسي

بيان السعادة في مقامات العبادة ( فارسى ) — صفحة 314

مساهمون:

ص٣١٤
مىشود كه در ما بعدش مذكور است بدون اين كه در جزم جواب مقول اعتبار شود . و « غضّ طرفه غضاضا » با كسره ، « غضا و غضاضة و غضاضا » با فتحه ، يعنى نگاهش را حفظ كرد ، متحمّل سختى گرديد ، « غضّ من بصره » يعنى از او كم نمود و از قدرش كاست . بعضى گفته‌اند : لفظ « من » در اينجا زايده است ، معناى آيه اين است كه چشمهايشان و نظرهايشان را از چيزى كه نظر كردن به آن حلال و جائز نيست حفظ كنند و نگاه دارند . يا از نگاه كردن به چيزى كه شايسته نيست به آن نگاه كنند چشمان خود را حفظ كنند اعم از آن كه عدم استحقاق نظر از باب حرمت باشد يا كراهت و ممكن است مقصود نظر كردن به ما سوى اللّه و آيات او باشد چنانچه مىآيد .
وَ يَحْفَظُوا فُرُوجَهُمْ
فروج خود را از نظر كسانى كه نظرشان جائز نيست حفظ كنند ، نگهدارند از كسى كه نگاه كردنش بر او حلال نيست همانطور يك در خبرست « 1 » . يا از مطلق نظر به فروج حفظ نمايند ، خواه نگاه‌كننده‌ها خودشان باشند يا ديگران و خواه نظر حلال باشد يا غير حلال .
هامش
( 1 ) نور الثقلين ج 3 ص 589 ح 96
بيان السعادة في مقامات العبادة ( فارسى ) — صفحة 314 | سلطان محمد گنابادى ( سلطان عليشاه ) / رضاخانى / حشمت الله رياضى