صورت شما را به زنا يا قصد زنا متّهم مىكنند .
و نظر شما بر چيزى از حريم صاحبخانه نيافتد كه در اين صورت تحريك مىشويد و نمىتوانيد از زنا و فحشا خوددارى كنيد .
و اين معناى بر حذر داشتن انسان از چيزهايى است كه انسان را در معرض تهمت و ريبه و تحريك قرار مىدهد .
زيرا خداى تعالى وقتى بر زن و مرد زناكار سخت گرفت و بر نسبت زنا دادن به كسى شدّت و غلظت به كار برد مؤمنين را از مواقع تهمت و ريبه و تحريك بر حذر داشت تا در ريبه و فحشاء قرار نگيرند ، مستحقّ عقوبت فاحشه نشوند ، مردم در بدگمانى و نسبت دادن زنا واقع نشوند تا مستحقّ عقوبت و كيفر تهمت و افترا زنندگان باشند .
همچنانچه به وسيلهى آيه بعدى مؤمنين را از چيزى كه موجب ريبه و تحريك آنان يا ديگران باشد مانند نظر كردن خروج ديگران يا نظر كردن ديگران به خروج آنها بر حذر داشت و زنان را نيز از اين كار و از آشكار كردن زينت خويش براى كسى كه نظر با ريبه براى او جائز نيست بر حذر نمود .
قُلْ لِلْمُؤْمِنِينَ يَغُضُّوا مِنْ أَبْصارِهِمْ
مكرّر اين مطلب گذشت كه خداى تعالى در امثال اين موارد مقول قول را نمىآورد تا اشعار به اين باشد كه قول رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله از جهت قوّت نفسش در مؤمنين مؤثّر است به نحوى كه سبب چيزى