الزَّانِي لا يَنْكِحُ إِلَّا زانِيَةً أَوْ مُشْرِكَةً وَ الزَّانِيَةُ لا يَنْكِحُها إِلَّا زانٍ أَوْ مُشْرِكٌ
در اينجا مرد زناكار را مقدّم آورد ، زيرا مقام براى بيان حكم زن و مرد زناكار است و مرد در حكم مقدّم بر زن است .
بعضى گفتهاند : اين آيه ردّ كسانى است كه تمتّع از زنهاى زناكار و تزويج با آنان را جائز و حلال مىدانند ( و مقصود زنهايى است كه در دنيا به زنا معروف و مشهوراند ) به نحوى كه مرد نمىتواند آنان را پاك كرده و از زنا نگهدارد .
و در خبر از امام صادق عليه السّلام آمده است ، آنان زنان و مردانى هستند كه به زنا معروف و مشهورند و مردم آنها را به همين نشانه مىشناسند ؛ پس هر كس كه حدّ زنا بر او جارى شود و يا معروف و مشهور به زنا باشد شايسته نيست كسى با او نكاح كند تا توبه او معروف و معلوم شود « 1 » .
در خبر ديگرى از امام صادق عليه السّلام آمده است : اين حكم در صورتى است كه زنا علنى و آشكار باشد ، اگر انسانى زنا كند و سپس توبه نمايد مىتواند كه بخواهد ازدواج كند « 2 » .
و در خبر ديگرى است : خداوند زن و مرد زناكار را مؤمن
هامش
( 1 ) تفسير الصافى ج 3 ص 416 و الكافى ج 5 ص 354 ح 1
( 2 ) تفسير الصافى ج 3 ص 416