و برخى آن را چهار نفر دانستهاند .
زيرا كمترين تعدادى كه زنا با آن ثابت مىشود شهادت چهار نفر است و بعضى عدد آنها را منوط به رأى امام دانستهاند .
و مقصود از حاضر كردن گروهى از مؤمنين براى ديدن و مشاهدهى عذاب و تازيانهى عقوبت زناكار است ، بدين معنا كه علاوه بر عقوبت و عذاب تازيانه عقوبت رسوايى هم داشته باشند تا عذاب آنان شديد و عبرت ديگران باشد .
اين آيه در بيان حدّ زناكار مجمل است ، چون دو زناكننده يا هر دو يا يكى از آن دو از اهل ذمّهاند يا هر دو مسلمان هستند ، به هر تقدير يا زناى هر دو محصنه است يا غير محصنه ، يا هر دو بكر هستند يا غير بكر ، يا هر دو حرّ آزادند يا بنده ، هر يك از اين موارد حكم مخصوص به خود را دارد ، آنچه كه در آيه آمده است حكم دو مسلمان آزاد است كه هر دو بىهمسر و عزب باشند .
روايت شده كه پنج نفر را پيش عمر آوردند كه در زنا گرفتار شده بودند ، پس عمر دستور داد كه بر هر يك از آنان حدّ اقامه شود ، امير المؤمنين عليه السّلام در آن مجلس حاضر بود ، فرمود : اى عمر اين كه گفتى حكم آن پنج نفر نيست .
عمر گفت : تو بر آنان حدّ جارى كن ، پس على عليه السّلام يكى را جلو انداخت و گردنش را زد ، ديگرى را سنگسار نمود ، سوّمى را
بيان السعادة في مقامات العبادة ( فارسى ) — صفحة 267
مساهمون: سلطان محمد گنابادى ( سلطان عليشاه )
ص٢٦٧