اثبات فحشا براى بندگان مانند اثبات ساير حقوق نيست كه در آن به دو بيّنه اكتفا شود تا مردم جرأت نكنند به بندگان نسبت زنا بدهند .
پس فرمود : كسانى كه نسبت زنا به مردم دهند به
الْمُحْصَناتِ
زنانى كه فرجهاى خويش را با عفت و حفظ حريم اسلام و حريّت و بلوغ و عقل محافظت مىكنند ، كه مقصود از احصان در اينجا همين معناست .
ثُمَّ لَمْ يَأْتُوا بِأَرْبَعَةِ شُهَداءَ فَاجْلِدُوهُمْ ثَمانِينَ جَلْدَةً
و چهار شاهد هم نياورند به آنها هشتاد تازيانه بزنيد اين آيه مانند بيشتر آيات مجمل است .
زيرا ظاهر آن اختصاص نسبتدهندهها به مردان ، نسبتدادهشدهها و متّهمين به زناست ، در حالى كه در نسبتدهنده و نسبت داده شده فرق بين زن و مرد ، عبد و حرّ ، محصن و غير محصن ، بكر و غير بكر وجود ندارد .
و نيز فرقى نيست بين اين كه نسبت زنا در حضور متّهم يا در غياب او باشد ، در اكثر اين چيزها كه ذكر شد خلافى نيست و نيز فرقى نيست بين اين كه نسبت دادن بهطور صريح يا با كنايه باشد .
البتّه در كنايه بايد غير آن نسبت احتمالى داده نشود ، بايد