وَ كُنْتُمْ مِنْهُمْ تَضْحَكُونَ
و بر آنان مىخنديديد ، در حالى كه اولياى من بودند ، استهزاىشان استهزاى من به شمار مىرفت ، لذا من هم شما را چنين جزا و پاداش دادم ، مؤمنين را در نهايت اكرام ؛ اكرام نمودم .
إِنِّي جَزَيْتُهُمُ الْيَوْمَ بِما صَبَرُوا
و من هم به جهت صبرشان بر استهزا و آزار شما امروز به آنان پاداش دادهام .
أَنَّهُمْ هُمُ الْفائِزُونَ
لفظ « انّهم » با فتحهى همزه خوانده شده تا مفعول « جزيتهم » باشد ، با كسرهى همزه خوانده شده تا مستأنف و در مقام تعليل باشد ، يعنى به مؤمنين پاداش دادم به بهترين پاداشها ، بدين گونه كه آنان را مخصوص به رستگارى و نجات قرار دادم ، يا آنان را به مقصودهايشان يا به كمالات انسان و لذايذ آن بهطور مطلق رساندم .
قالَ
خداوند يا ملايكهى آنان گفت ، لفظ « قال » « قل » خوانده شده بنابراين كه امر به ملايكهى موكّل آنان شده باشد .
كَمْ لَبِثْتُمْ فِي الْأَرْضِ عَدَدَ سِنِينَ
در هنگام زندگى دنيا ، يا در زمين قبرها پس از مرگ چه مدّت درنگ كرديد .
قالُوا لَبِثْنا يَوْماً أَوْ بَعْضَ يَوْمٍ
آنان به جهت وحشت و ترسى كه پيدا كرده بودند مدّت زندگى در دنيا يا در قبرها را اندك شمردند .
فَسْئَلِ الْعادِّينَ
پس از ملايكه كه بپرس كه بر حفظ سالها ، ماهها و روزها موكّلند آنان بر صدق گفتارشان ملايكه را به