تخطي إلى المحتوى الرئيسي

بيان السعادة في مقامات العبادة ( فارسى ) — صفحة 205

مساهمون:

ص٢٠٥
بندگان ما بر حسب ظاهر و باطن تمام گردد . زيرا من به اعمال قالبى و قلبى كه انجام مىدهيد دانا و آگاهم ، نيز براى اين كه اين مردم امّت شما هستند پس بايد منظور از اعمال شما صلاح حال آنان باشد ، من پروردگار شما هستم كه بر شما چيزى را افاضه مىكنم قوام و استوارى و صلاح شما و صلاح امّتتان به آن بستگى دارد ، پس در عدم مراقبت حال امّت‌ها و عدم توجّه به من جهت گرفتن چيزى كه صلاح امّت‌ها به آن است از خشم من بترسيد .
فَتَقَطَّعُوا أَمْرَهُمْ بَيْنَهُمْ
امّت هر رسولى در زمان خودش به واسطه‌ى مراقبت رسول و جمع شدن مردم بر دين آن رسول يك امّت بود ، ولى بعد از رفتن رسولشان به سبب استبداد بعضى از آنان در رأى و تسليم نشدن به وصىّ رسولشان ، اختيار مذهب و ملك خاصّى ، در امر دينشان پراكنده گشتند ، چنانچه اين مطلب در امّت محمّد صلّى اللّه عليه و آله اتّفاق افتاد ، يا به خاطر امر دينشان به فرقه‌هاى مختلف پراكنده و متفرّق شدند .
زُبُراً
لفظ « زبر » جمع « زبور » به معناى گروه و فرقه است ، « زبرا » با فتحه‌ى باء جمع « زبرة » به معناى قطعه نيز خوانده شده ، مثل غرفه و غرف ، يعنى امر دينشان را به قطعه‌هاى مختلف متفرّق و پراكنده ساختند ، يا متفرّق شدند در حالى كه آنان گروههاى مختلف بودند ، يا لفظ « زبر » جمع