خداوند از ساير بندگان به يك فرد غير معيّن از عمل صالح اكتفا نمىكند تا چه رسد به انبيا .
پس مقصود اين است كه عمل صالح بزرگى انجام دهيد ، چه تنوين و تنكير در امثال اين موارد بعد از آن كه معلوم شد مقصود يك فرد غير معين نيست يا براى تحقير است يا تعظيم ، تحقير منافات با امر انبيا دارد پس بايد مقصود و تعظيم باشد ، عمل صالح بزرگى كه هيچ صالحى جز با صالح بودن آن ممكن نيست عبارت از ولايت است .
بنابراين بايد آيه چنين تفسير شود : اى رسولان بخوريد از طيّبات و پاكيزهها كه همان روزىهاى اعضاء و قوا و مدارك است از اعمال قالبى شرعى و نفسانى نبوى ، عمل صالح بزرگى را انجام دهيد كه عبارت از ولايت و توجّهات و استعدادها و الهامها و مشاهدات متعلّق به ولايت است .
إِنِّي بِما تَعْمَلُونَ
من به آنچه كه از اعمال قالبى و قلبى انجام مىدهيد
عَلِيمٌ
دانا هستم ، ممكن است خطاب به رسولان باشد ، مقصود از حكم امّتهاى آنان باشد از قبيل به تو مىگويم تا همسايه بشنود ، يا امّتها با رسولان همه مقصود باشند .
وَ إِنَّ هذِهِ أُمَّتُكُمْ
اين دين شما ، يا جماعت شما كه به شما ايمان آوردهاند ، به شما اقتدا كردهاند ، سياق عبارت اقتضا