شده است .
وَ سَخَّرْنا
در سورهى بقره گذشت كه مسخّر كردن ارادهى تسخير شده در اراده تسخيركننده است .
مَعَ داوُدَ الْجِبالَ
لفظ « مع داود » ظرف لغو ، و متعلّق به « سخّرنا » است ، يا ظرف مستقرّ است و حال از « الجبال » و امّا تعلّق آن به « يسبحن » بعيد است .
چون لازم مىآيد وارد شدن غير بين معمول مقدّم و عامل و تعلّق آن به « سخّرنا » دلالت مىكند بر اينكه داود مانند كوهها تحت تسخير خداى تعالى است و قرار دادن آن حال از « الجبال » مشعر به اين است كه كوهها تحت تسخير داود عليه السّلام مىباشند .
يُسَبِّحْنَ
حال يا مستأنف است ، برخى گفتهاند ممكن است از تسبيح و از سباحت باشد .
وَ الطَّيْرَ
عطف بر « الجبال » يا مفعول معه است ، و با رفع خوانده شده كه مبتداى محذوف الخبر باشد ، يا عطف بر مرفوع متّصل است بنا بر قول ضعيف .
وَ كُنَّا
و ما پيش از اين امثال اين گونه كارها را انجام دادهايم .
فاعِلِينَ
پس بعيد نيست كه در مورد داود نيز از اين كارها انجام بدهيم .