مانند « نوحا » .
إِذْ نادى رَبَّهُ
« 1 »
أَنِّي مَسَّنِيَ الضُّرُّ
« 2 » گفت پروردگارا به من رنج و بيمارى و سختى رسيده ، لفظ « انّى » با كسره همزه خوانده شده ، كه قول در تقدير باشد ، يا نداى متضمّن معناى قول باشد .
وَ أَنْتَ أَرْحَمُ الرَّاحِمِينَ
اكتفا به اظهار حال خودش نمود كه مقتضى رحمت و ترحّم است و پروردگارش را به غايت رحمت و مهربانى از درخواست عافيت توصيف كرد ، كه آن در مقام طلب رساتر ، به حيا نزديكتر و در حفظ حرمت كسى كه از او سؤال و درخواست كرده كاملترست .
بعضى گفتهاند : ايّوب رومى بود از فرزندان عيص ( عيسو ) بن اسحاق بود ، خداوند او را براى نبوّت اختيار كرد ، و مال و اولادش را از ياد گردانيد .
پس خداوند او را آزمايش نمود بدين گونه كه فرزندانش را با خراب كردن خانه به سرشان كشته و اموالش را از بين برد و او را به بيماريهايى در جسم به مدّت هيجده يا سيزده و يا هفت
هامش
( 1 ) مصطفى فرمود : سختترين مردم از حيث بلا ، نخست پيغمبران و پس از آنان اوليا ، پيروان حقّ و سپس به درجه اختلاف و مقام ، ساير بندگان خدايند . كشف الاسرار
( 2 ) لطيفه نوشتهاند چون خداوند ، نبوّت را صابر خواند با جزع و فزع كه پيوسته مىگفت : مسّنى الضّرّ منافات داشت و اين را بر او خرده گرفتند ليكن اين دعا بود نه شكايت چون ايّوب ترك صبر نكرد و به درگاه خداوند هم جزع و فزع ننمود . كشف الاسرار خواجه عبد اللّه انصارى