مىباشد .
الَّذِينَ يَخْشَوْنَ رَبَّهُمْ بِالْغَيْبِ
متّقيان همانهايى هستند كه از خداى خود در نهان ( و آشكار ) مىترسند ؛ اين جمله صفتى است كه خصوصيّت و حالت متّقين را بيان مىكند .
و لفظ « بالغيب » حال از « ربّهم » يا از فاعل « يخشون » است و « باء » براى ظرفيّت ، يا مصاحبت ، يا سببيّت است و ظرف لغو است متعلّق به « يخشون » است ؛ يعنى به سبب غيب اعمالشان از جهت صحّت و بطلان ، يا بر اثر غيب جزاى اعمالشان ، يا به واسطه غايب بودن موارد وعد و وعيد مىترسند .
وَ هُمْ مِنَ السَّاعَةِ مُشْفِقُونَ
در حالى كه بيمناك قيامتند ، درباره مشفق و شفقت ، پيش از اين بيان شد .
وَ هذا ذِكْرٌ مُبارَكٌ
اين ذكرى است كه داراى بركت و خير زيادست و آن ميزان اهل اين زمان در دنياست .
أَنْزَلْناهُ
پيش از اين گفته شد كه آوردن لفظ ايتا به معناى دادن در وصف كتاب موسى عليه السّلام و لفظ انزال و تنزيل در وصف كتاب محمّد صلّى اللّه عليه و آله جهت بزرگداشت قرآنست .
أَ فَأَنْتُمْ لَهُ مُنْكِرُونَ
پس از وضوح و روشنى شدن صدق و حجّت او و پس از آنكه در بين گذشتگان نظير داشته است باز هم او را انكار مىكنيد .