و اين آيه مانند آيههاى سابق كنايه از كسى است كه غير از على عليه السّلام اوليا و دوست اتّخاذ كرده باشد .
بَلْ هُمْ عَنْ ذِكْرِ رَبِّهِمْ
از ياد آورى پروردگار مضاف روى گردانند ، يا از چيزهايى كه پروردگارشان را به ياد مىآورد مانند آيات آفاق و انفس ، آيات عظمى و بزرگ كه بزرگترين آنان على عليه السّلام است اعراض مىكنند .
يا از همان اوّل مقصود از ذكر پروردگارشان : قرآن ، محمّد صلّى اللّه عليه و آله يا على عليه السّلام است .
مُعْرِضُونَ
اعراض مىكنند .
لذا متذكّر نمىشوند كه خدايانشان عاجزند و نگهدارنده از خشم خدا كسى جز خدا نيست .
أَمْ لَهُمْ آلِهَةٌ
اين جمله عطف به اعتبار معناست ، گويا كه گفته است : آيا خدايانى دارند كه آنان را از عقوبت رحمان يا عقوبتى كه از جانب رحمان است حفظ كند ؟ ! يا خدايانى دارند كه
تَمْنَعُهُمْ
از عذاب ما يا از حوادث زمان مانع باشد ، در حالى كه آن عذاب و عقوبت
مِنْ دُونِنا
از غير ما يا از جانب ما باشد .
لا يَسْتَطِيعُونَ نَصْرَ أَنْفُسِهِمْ
استيناف و جواب سؤال مقدّرست ، گويا كه گفته شده : پس خدايانشان چهكاره هستند و چه