از « عن آياتها » است ؛ چنانچه قول خدا :
وَ هُمْ عَنْ آياتِها مُعْرِضُونَ
حال از ما قبلش مىباشد .
معناى آيه اين است : قرار داديم آسمان را سقف محفوظ با آيات و نشانههاى بسيار ، در حالى كه كفّار از آيات آسمان اعراض مىكنند و توجّه به آنها ندارند در حالى كه ما شب و روز را آفريديم كه براى آنان مشهودست و ديده مىشود و شب و روز نيز از آيات آسمان است و بر شب و روز حكمتها و مصالح بسيار مترتّب است ، شايسته نيست از شب و روز غفلت و اعراض شود .
وَ الشَّمْسَ وَ الْقَمَرَ
« 1 » و آفتاب و ماه را آفريديم كه آن دو از بزرگترين آيات آسمان است و هيچ چيزى تكوّن پيدا نمىكند ؛ مگر به سبب تأثير آن دو ، هر كسى با تأمّل و تدبّر كه از شأن انسان است نظر به آفتاب و ماه بكند مىفهمد كه آن دو از نظر مقدار بزرگتر و از نظر اثر بيشتر است و ظهور و وضوح آن دو شديدتر از آنست كه غفلت شود ، يا دلالت آن دو بر مبدأ عليم و حكيم و قدير درك نشود .
كُلٌّ
هر يك از خورشيد و ماه
فِي فَلَكٍ يَسْبَحُونَ
در سپهرى شناورند ، ظاهرا بايد چنين مىگفت :
كُلٌّ فِي فَلَكٍ يَسْبَحُونَ
هامش
( 1 ) آفتاب نشانهى صاحب توحيد است و ماه نشان صاحب علم . صاحب توحيد ، خداوند در دست و صاحب علم خداوند عمل و درمان . كشف الاسرار