لَهُ مَنْ فِي السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ وَ مَنْ عِنْدَهُ
اين احتمال را كه چيزى در عالم إله باشد باطل مىكند ، خواه آن إله معبود قرار بگيرد يا نگيرد .
و قول خداى تعالى :
أَمِ اتَّخَذُوا آلِهَةً مِنَ الْأَرْضِ
اين احتمال را كه چيزى با قرار داد بين خودشان إله باشد باطل مىكند ، چه اتّخاذ خدايان از زمينى اعم از اينكه « من الأرض » صفت « آلهة » باشد ، يا متعلّق به « اتّخذوا » مشعر اين است كه اتّخاذ خدايان از پيش خودشان است ، نه از جانب خدا .
و قول خداى تعالى :
أَمِ اتَّخَذُوا مِنْ دُونِهِ آلِهَةً
مشعر به اين است كه اتّخاذ خدايان با قرار داد الهى و با اذن و اجازهى اوست ، همانطور كه وقتى گفته مىشود : « جعلوا أميرا لهم من ملكهم » و « جعلوا أميرا لهم من عند الملك » جملهى اوّل دلالت مىكند بر اينكه قرار دادن امير براى آنان از پيش خودشان بوده و جملهى دوّم دلالت دارد بر اين كه اين قرار داد با اذن و اجازه ملك بوده است .
و تقديم لفظ « من دونه » در اينجا بر لفظ « آلهة » به جهت شرافت آنست كه از اضافهاش به خداى تعالى ناشى مىشود و آن حال از « آلهة » يا متعلّق به « اتّخذوا » است .
قُلْ هاتُوا بُرْهانَكُمْ
بگو : بر اثبات ادّعاى خويش دليل بياوريد چون گزينش خدايان به سبب قرار داد از پيش خودشان