كاف به كربلا ، با ها به شهادت اهل بيت پيامبر ، با يا به يزيد ، با عين به عطش حضرت سيّدالشهدا عليه السّلام و يارانش و با صاد بر صبر و بردبارى ايشان اشاره فرموده است .
به امير المؤمنين عليه السّلام نسبت داده شده كه در دعايش فرمود :
اسألك يا كهيعص « 1 » .
ذِكْرُ رَحْمَتِ رَبِّكَ عَبْدَهُ زَكَرِيَّا إِذْ نادى
بعضى از ( قاريان ) در موقع خواندن آن نون عين را ظاهر نكردهاند ( نخواندهاند ) ولى طبق قاعده و قانون ذكر رحمة ربّك عبده زكريّا ؛ ذكر به صورت مصدر مرفوع قرائت شده است ، به صورت فعل ماضى از ثلاثى و به صورت امر از باب تفعيل هم قرائت شده است .
در صورت اوّل ( به صورت مصدر ؛ مرفوع قرائت شود ) خبر براى ما قبل خودش يا ( خبر ) براى مبتداى محذوف يا مبتدا براى خبر محذوف مىباشد .
يا ذكر مبتداى خبر زكريّا ، يا خبر آن اذ ناداه مىباشد .
و رحمة ربّك فاعل مصدر - مضاف اليه يا مفعول آن قرار گرفته و فاعل حذف شده است يعنى اين گونه مىباشد ذكر ربّك رحمة ربك عبده يا درست اين كه فاعل آن زكريّاست يا رحمة
هامش
( 1 ) در مجمع البيان از امير المؤمنين عليه السّلام چنين روايت مىكند كه در دعاى خود مىفرمودند :
( اسألك يا كهيعص ) . مجمع البيان ج 3 ص 502 و تفسير الصّافى ج 3 ص 273