به صبر نمود ، نه اهلش را ، و امر به صبر را با صيغه و لفظى ادا كرد كه دلالت بر مبالغه و تكلّف كند .
لا نَسْئَلُكَ رِزْقاً
جواب سؤال مقدّر است ، گويا كه رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله گفته است : چگونه من بر نماز صبر كنم و ادامه دهم در حالى كه من مكلّف به رفع حاجت خودم و خانوادهام در خوراك و پوشاك و آشاميدنى هستم ؟
پس فرمود : ما از تو روزى درخواست نكردهايم نه براى خودت و نه براى غير خودت .
نَحْنُ
ما ، نه غير ما
نَرْزُقُكَ وَ الْعاقِبَةُ لِلتَّقْوى
روزى مىدهيم تو را و سر انجام و عاقبت نيكو از آن كسى است كه از اشتغال به غير نماز بپرهيزد ، چون استعمال عاقبت در عاقبت پسنديده خوب زياد شده ؛ لذا هرجا كه لفظ عاقبت به صورت مطلق آورده شود عاقبت نيكو به ذهن متبادر مىشود .
وَ قالُوا
عطف بر « نفتنهم » است و تفاوت معطوف و معطوف عليه در ماضى و مضارع براى اشاره به اين است كه اين قول از آنها واقع و محقّق شده است ؛ يا عطف به اعتبار معناست ، گويا كه خداوند فرموده است :
« فتنّاهم به » يعنى ما آنها را به اين وسيله آزمايش كرديم .
و آنان گفتند :
لَوْ لا يَأْتِينا
چرا محمّد صلّى اللّه عليه و آله در ادّعاى نبوّتش
بِآيَةٍ مِنْ رَبِّهِ
نشانهاى از پروردگارش براى ما