جهت است ، يعنى او را از حدود كثرتها تنزيه كن در عين حال كمالات كثرت را براى خداى تعالى ملاحظه نماى و گرنه تسبيح تو تسبيح خدا نمىشود ، بلكه نقص آورى مىشود .
قَبْلَ طُلُوعِ الشَّمْسِ
اگر مقصود از تسبيح تسبيحى باشد كه در ضمن نمازها محقّق مىشود مقصود از تسبيح پيش از طلوع خورشيد نماز صبح مىشود .
وَ قَبْلَ غُرُوبِها
و پيش از غروب خورشيد يعنى نماز عصر
وَ مِنْ آناءِ اللَّيْلِ
لفظ « الآناء » جمع « إنى » با كسرهى همزه و فتحهى آن و سكون نون ، جمع « الانو » با كسرهى همزه و سكون نون به معناى ساعتها است ، يعنى نماز مغرب و عشاء و نافلههاى شب .
فَسَبِّحْ وَ أَطْرافَ النَّهارِ
و خداى را در دو سوى روز تسبيح گوى ، كه منظور نماز ظهر و نافلههاى آنست و وقت نماز ظهر را اطراف ناميدن براى اين است كه اين وقت دو طرف نصف النهار است ، يا مقصود مطلق نماز مستحبّى در روز است .
اگر مقصود از تسبيح مطلق تسبيح باشد ، مراد از اوقات نيز مطلق اوقات و استغراق آن مىشود و ذكر قبل از طلوع آفتاب و قبل از غروب آن جهت اهميّت دادن به اين دو وقت است .