و هر كس كه ولايت على عليه السّلام را داشته باشد و راه قلب را باز كند ، طريق راحتى را بر خودش هموار كرده است .
پس اگر به در قلب و آخرت داخل شود ، در وسعت و راحتى داخل شده است ، اگر در باب قلب و آخرت داخل نشود در رنج و تنگى مىماند ، چون هنوز در دنيا مانده است و ليكن او در طريق وصول به راحتى بوده است .
و تنگى زندگى در دنيا و تنگى سينه و تنگى قبر ، تنگى عيش در رجعت ، همهى اين تنگناها در اثر بسته شدن طريق قلب است .
وَ نَحْشُرُهُ يَوْمَ الْقِيامَةِ أَعْمى
لفظ « نحشره » با رفع خوانده شده ، گاهى هم به جزم خوانده شده است ، يعنى روز قيامت او را نابينا برانگيزيم .
يعنى او را در روز قيامت از ولايت و امام و آيات و نشانهها و نعمتهاى آخرت محروم و از نگرش به آن كور و نابينا مىكنيم .
قالَ رَبِّ لِمَ حَشَرْتَنِي أَعْمى وَ قَدْ كُنْتُ بَصِيراً
مىگويد : خدايا چرا با وجودى كه من بينا بودم نابينا محشور كردهاى .
بعضى گفتهاند : وقتى از قبرش برمىخيزد و زنده مىشود بيناست و آنگاه كه به محشر مىآيد نابينا مىشود .