مَنْ أَعْرَضَ عَنْهُ
لفظ « من » موصوله ، يا شرطيّه و جمله صفت « ذكرا » يا حال يا مستأنفه و جواب سؤال مقدّر است ، ضمير مجرور به ذكر با جميع معانىاش بر مىگردد ، يا به « قصص » يا به « اللّه » تعالى بر مىگردد ؛ زيرا هر كس از هر يك از اينها كه گفته شد اعراض كند و روى برگرداند ،
فَإِنَّهُ يَحْمِلُ يَوْمَ الْقِيامَةِ وِزْراً
او در روز قيامت حامل بار سنگين گناه است چه ، لفظ « وزر » با كسره به معناى گناه ، سنگينى و بار سنگين است .
خالِدِينَ فِيهِ
جمع آوردن ضمير در اينجا و مفرد آوردن آن در ما قبل اين جمله به اعتبار لفظ « من » و معناى آنست .
و مقصود اين است كه : آنها يعنى اعراضكنندگان در عذاب آن وزر و آتشى كه لازمهى آنست مخلّد و هميشگىاند .
وَ ساءَ لَهُمْ يَوْمَ الْقِيامَةِ حِمْلًا
و آن بار گناه در روز رستاخيز چه بار بدى است ! توضيح اينكه ، انسان بين سراى رحمان و شيطان واقع شده است و هر كس به ولايت الهى توجّه كند از قوّه به فعليّتهاى و لوى رحمانى مىرسد ، كه موجب دخول در بهشت است .
و هر كس از ولايت اعراض كند از قوّه به فعليّتهاى شيطانى رسد ، چون بالاخره بايد از قوّه به تدريج به فعليّتها