لشكر و سرباز مىتواند دفع كند و نه خويشان و نزديكان ، هنگام مرگ هر چيزى كه وصل است منقطع مىشود ، هر دفاع كنندهاى از كار مىافتد و جز خدا كسى نمىتواند نفعى برساند .
پس هر كس از همه منقطع شود ، به خدا متّصل گردد به سبب بيعت و لوى با خلفاى خدا در اين هنگام جا و منزل او بهتر خواهد بود كه مجتمع او در اين هنگام از سپاهيان خدا خواهد بود .
و كسى كه از غير منقطع نشود و با انجام بيعت به على عليه السّلام به خدا متّصل نگردد ، منزلگاهش بدترين منزلگاه خواهد بود ، چون هر كسى كه در مجتمع او بود از او و از منزلگاه او قطع مىشود .
وَ يَزِيدُ اللَّهُ الَّذِينَ اهْتَدَوْا هُدىً
و خدا هدايتيافتگان را بر هدايت مىافزايد .
اين جمله عطف بر « من كان فى الضّللة فليمدد له الرّحمن مدّا » مىباشد .
تغيير جمله دوّم از اسميّه به جملهى فعليّه براى اشعار به اين است كه امداد و هلاكت يك امر عرضى است تابع استعداد و آمادگى بندگان و افعال آنانست ، به خلاف فضل هدايت كه فضل محض و ذاتى خداى تعالى است ، تابع فعل و استعداد نيست ، در گذشته نيز بارها گفته شد كه هدايت جز ولايت على عليه السّلام و توجّه به او چيزى نيست .
از امام صادق عليه السّلام وارد شده كه فرمود : همهى آنها در