تخطي إلى المحتوى الرئيسي

بيان السعادة في مقامات العبادة ( فارسى ) — صفحة 110

مساهمون:

ص١١٠
بر آنان خوانده شود ، كفرپيشگان به مؤمنان گويند ، [ بايد ديد ] كدام يك از دو گروه [ از ما يا شما ] نيك‌مرتبه‌تر و مجلس‌آراترست . و چه بسيار پيش از آنان نسلهايى را كه خوش‌سازوبرگ‌تر و خوش‌نماتر بودند ، نابود كرديم . بگو هر كس كه گمراهى را برگزيند ، خداوند رحمان [ از روى استدراج ] به او افزونى بخشد تا آنچه به ايشان وعده داده‌اند ، چه عذاب [ الهى ] ، چه قيام قيامت بينند ، خواهند دانست كه چه كسى بدمنصب‌تر و سست‌نيروتر است . و خداوند بر هدايت ره‌يافتگان بيفزايد و كارهاى ماندگار شايسته در نزد پروردگارت خوش‌پاداش‌تر و خوش‌عاقبت‌ترست .

تفسير

وَ يَقُولُ الْإِنْسانُ
مقصود از « انسان » نوع انسان است كه حيوان ناطق باشد كه اگر چه گوينده مطلب بعضى از افرادش باشد ، باز به نوع انسان ربط داده شده است . يعنى : آدمى مىگويد :
أَ إِذا ما مِتُّ لَسَوْفَ أُخْرَجُ حَيًّا
آيا چون مردم دوباره زنده مىشوم ؟ ! ( چون سؤال جنبه انكارى ندارد بلكه تنها پرسشى محض و شگفتى اوست ؛ لذا به صورت نوع انسان ذكر شده است ) . بدان كه انسان تا چندى كه ادراكش منحصر در محسوسات است و از نفسش جز مقام جسميش را درك نمىكند اقرار او به
بيان السعادة في مقامات العبادة ( فارسى ) — صفحة 110 | سلطان محمد گنابادى ( سلطان عليشاه ) / رضاخانى / حشمت الله رياضى