هم قابل تصرّف جنّ و شياطين است و هم ملايكه و ارواح پاك ، در اين مقام هر كارى كه انجام بدهد يا به سبب حكومت حكام خدا است يا به موجب حكومت حكمگذاران شيطان ، چون انسان در اين مقام محكوم صرف است ، حكومتى در نفس خويش يا در غيرش ندارد .
لذا قول خداى تعالى :
وَ مَنْ لَمْ يَحْكُمْ بِما أَنْزَلَ اللَّهُ
» تفسير به كسى شده است كه حكم به غير ما انزل اللّه بكند .
چه انسان از نوعى حكم هرگز خالى نيست ، و اگر به آنچه كه خدا نازل كرده است حكم نكند در حكم حاكم به غير ما انزل اللّه مىشود .
و هر فعلى كه به سبب حكومت شيطان انجام مىدهد ضايع است و زيانكار مىگردد ، ولى اگر تنبه پيدا كرده و بيدار گشته و فهميد كه كارش بر اثر حكومت شيطان بوده و از آن منزجر شده و خود را ملامت كرد .
يا ترديد پيدا كرد در اين كه كارش از حكومت خدا است يا حكومت شيطان است يا غافل از هر دو حكومت بود اين شخص زيان ديده و خاسر است ، ولى زيانديدهتر و اخسر از ناحيهى عمل نيست ، چه آمادگى و استعدادش براى مراتب الطاف خدا از غفران ، عفو ، صفح و تبديل بديها بر خوبيها باطل نشده است .
و اگر اين بيدارى و تنبه برايش حاصل نشد و اعتقاد پيدا كرد كه كارش به سبب حكومت خدا است و استحقاق اجر و پاداش دارد در اين صورت زيانديدهتر و اخسر است .