جزيل ، ملازمت علما ، پيروى حليمان و بردباران و پذيرفتن سخن حكما باشد . « 1 » مقصود از ملازمت با عالم اخذ علم از عالم و منظور از پيروى حليم كسب حلم و بردبارى اوست همانطور كه هدف از پذيرش ( پذيرفتن ) حكيم درك حكمت از اوست ، اعمّ از اين كه همهى اين اوصاف در يك نفر جمع شده يا هر وصفى در شخصى بوده باشد .
حال كه اين مقدّمه دانسته و معلوم گشت مىگوييم : حكيم كسى است كه خداوند با علم خودش او را از علم ديگران بىنياز كرده است و احتياجى بر رجوع به ديگرى ندارد .
اما عالمى كه شيخ روايت است از جهت علم كثرتها از ديگرى بىنياز است ، ولى از جهت احكام قلب و تهذيب اخلاق و علوم اسرار محتاج به ديگرى است و آنچه را كه ديگرى دارد او فاقد آن است پس شايسته است كه او به حليم رجوع كند كه شيخ ارشاد است و آنچه را كه ندارد از او بگيرد و نبايد اين كار به دماغش بر بخورد اگر چه خود را فاضلتر و برتر از حليم ببيند ، چنانچه موسى عليه السّلام در كمال مرتبهى رسالت و با اين كه خود از پيامبران اولوالعزم بود ، و در كمال مرتبهى علم به كثرتها بود به خضر عليه السّلام
هامش
( 1 ) عن السّيد السّجاد عليه السّلام انّه قال لو يعلم النّاس ما فى طلب العلم لطلبوه و لو بسفك المهج و خوض اللّجج آن اللّه تبارك و تعالى اوحى الى دانيال عليه السّلام إن امقت عبدى الى الجاهل المستخفّ بحقّ اهل العلم التّارك لاقتداء بهم و آن احبّ عبيدى الى التّقى الطّالب للثواب الجزيل اللازم للعلماء التّابع للحلماء و القابل عن الحكماء .