كانُوا مِنْ آياتِنا عَجَباً ( 9 ) إِذْ أَوَى الْفِتْيَةُ إِلَى الْكَهْفِ فَقالُوا رَبَّنا آتِنا مِنْ لَدُنْكَ رَحْمَةً وَ هَيِّئْ لَنا مِنْ أَمْرِنا رَشَداً ( 10 )
فَضَرَبْنا عَلَى آذانِهِمْ فِي الْكَهْفِ سِنِينَ عَدَداً ( 11 ) ثُمَّ بَعَثْناهُمْ لِنَعْلَمَ أَيُّ الْحِزْبَيْنِ أَحْصى لِما لَبِثُوا أَمَداً ( 12 )
ترجمه :
( 18 / 12 - 6 )
اى رسول نزديك است كه تو اگر امّت به قرآن ايمان نياورند جان عزيزت را از شدّت حزن و تأسّف بر آنان هلاك سازى ،
ما آنچه در زمين جلوهگر است زينت و آرايش ملك زمين قرار داديم تا مردم را به آن امتحان كنيم كه كداميك در طاعت خدا عملشان نيكوتر خواهد بود ،
و ما آنچه را زيور زمين گردانيديم باز همه را به دست ويرانى و فنا مىدهيم ،
اى رسول ما تو پندارى كه قصّهى اصحاب كهف و رقيم در مقابل اين همه آيات قدرت و عجايب حكمتهاى ما واقعهى عجيبى است ،
آنگاه كه آن جوانان كهف در غار كوه پنهان شدند از درگاه خدا مسئلت كردند كه بار الها تو در حقّ ما به لطف خاصّ خود رحمتى عطا فرما و بر ما وسيلهى رشد و هدايت كامل مهيّا ساز ،
پس ما بر گوش آنان تا چند سالى پردهى بىهوشى زديم ،
پس از آن آنان را برانگيختيم تا معلوم گردانيم كداميك از آن دو گروه مدّت درنگ در آن غار را بهتر احصا خواهند كرد .