ممكن است مقصود از قرآن خصوص امر به ولايت باشد و ممكن است مقصود از تفريق قرآن تنزيل امر به ولايت باشد كه يا به صورت اشاره است مانند : «
إِنَّما وَلِيُّكُمُ اللَّهُ
» « 1 » و «
أَطِيعُوا الرَّسُولَ
» « 2 » ، يا به صورت تصريح مانند : «
بَلِّغْ ما أُنْزِلَ إِلَيْكَ
» « 3 » فى علىّ عليه السّلام .
قُلْ آمِنُوا بِهِ أَوْ لا تُؤْمِنُوا
ايمان و عدم ايمان شما نزد خدا يكسان است و نفع و فايدهى آن به خود شما بر مىگردد .
إِنَّ الَّذِينَ أُوتُوا الْعِلْمَ مِنْ قَبْلِهِ
آنان كه قبل از قرآن به آنها علم داده شد ، مانند : اهل كتاب كه صدق بعثت و كتاب مرا قبل از ظهور من يا قبل از قرآن كه ولايت على عليه السّلام است مىدانستند ، همانند كسانى كه بر عظمت على عليه السّلام يقين داشتند ، و اين جمله در موضع تعليل براى تسويه است .
يعنى اين كه حكمت در نزول قرآن دعوت و حكمت در دعوت ايمان خلق است ، پس وقتى كه بعضى ايمان آوردند حكمت حاصل مىشود و غايت باطل نمىگردد ، و بسيارى بر آن مىگرايند .
بنابراين ايمان و عدم ايمان شما يكسان است ، زيرا كسانى كه علم به آنها داده شده بر آن ايمان مىآورند .
إِذا يُتْلى عَلَيْهِمْ يَخِرُّونَ لِلْأَذْقانِ سُجَّداً
لام در «
هامش
( 1 ) سورهى مائده آيهى 55
( 2 ) سورهى النّساء آيهى 59
( 3 ) سورهى مائده آيهى 67