پس نماز را مىخواند در حالى كه مشتمل بر نيّتى است كه مشابه عمل خارجى بالفعل است و آن نوع خودپسندى است مثلا همانند طاوس .
به عبارت ديگر : كسى كه عملش را بر اساس قصد تزيين خودش قرار مىدهد كه مقتضاى طبيعت حال و نيّتش مىباشد .
و طبيعت ذات حقّ اوّل تعالى شأنه اولا و بالذّات صفات جماليهء او از قبيل : رحمت ، جود ، احسان ، عفو ، صفح ، گذشت و غفران است ، پس عمل او در قصد اوّل جز همين كه گفته شد نيست ، و لكن گاهى بر حسب قابليّتها و با قصد دوّم و بالعرض قهر ، غضب و انتقام مىشود .
معناى آيه اين است كه : اى رسول به آنها بگو كه خداوند طبق مقتضاى ذات و طبيعت خودش عملش مبتنى بر رحمت و احسان است و شما نيز طبق مقتضاى ذات خود عمل مىكنيد به نحوى كه رحمت الهى را رضا يا غضب قرار مىدهد .
فَرَبُّكُمْ أَعْلَمُ بِمَنْ هُوَ أَهْدى سَبِيلًا
اگر كسى طبق ذات و سرشت خود عمل مىكند ، و ذات و سرشت از امور غيبى باطنى است و صورت عمل ملاك ( مورد توجّه و اعتنا ) نيست ، پس آن كسى را كه بر اساس صورت عمل اختيار مىكند ممكن است بر حسب ذات و سرشت اختيار نشده باشد ، بلكه كسى باشد كه خدا اختيار مىكند ، زيرا پروردگار شما بر آن كس كه راه يافته است داناترست .