ابتدائيه و ظرف صلهى « ننزل » است ، و مقصود از قرآن صورت كتاب تدوينى يا مقام جمع است كه همان مقام محمود مىباشد ،
ما هُوَ شِفاءٌ
چيزى كه شفاى بدن و روح از هر آفت و درد است زيرا آنچه كه از مقام جمع نازل شده ( واسطهى بين مقام جمع و خلق است ) از نقص و آفتى پاك و پاكيزه باشد شفا از هر دردى مىباشد ، البتّه اين شفا براى كسى است كه به قرآن استشفا كرده و به كسى كه قرآن بر او نازل شده متّصل شود .
وَ لا يَزِيدُ الظَّالِمِينَ إِلَّا خَساراً
و قرآن در مورد ظالمين جز زيان چيزى نخواهد افزود ، زيرا آنها همانند نجاست هستند كه زياد تابيدن آفتاب جز تعفّن چيزى بار نمىآورد .
در كتاب طبّ الائمّه از امام صادق عليه السّلام روايت شده كه فرمود : از مؤمنين هيچ كس هرگز شكايتى نكرده در حالى كه جاى درد را مسح كرده ( دست كشيده ) و با خلوص نيّت گفته :
وَ نُنَزِّلُ مِنَ الْقُرْآنِ ما هُوَ شِفاءٌ وَ رَحْمَةٌ لِلْمُؤْمِنِينَ وَ لا يَزِيدُ الظَّالِمِينَ
إِلَّا خَساراً
مگر اين كه آن درد از بين رفته و شفا پيدا كرده ، هر دردى كه مىخواهد باشد .
مصداق اين مطلب در آيه مىباشد آنجا كه مىگويد :
شِفاءٌ وَ رَحْمَةٌ لِلْمُؤْمِنِينَ
و از امام صادق عليه السّلام است كه دعا و تعويذ اگر از قرآن باشد مانعى ندارد .