قرينهى استفادهى وجوب از آيه اين است كه تهجّد عطف بر به پا داشتن نماز هنگام زوال آفتاب شده است ، چرا كه امر در آنجا اقتضاى وجوب مىكند و توافق دو امر حاكى از اين است كه اينجا هم براى وجوب است .
تفصيل نوافل و چگونگى آن و وقت فضيلت آن موكول بر كتب فقها رضوان اللّه عليهم مىباشد .
عَسى أَنْ يَبْعَثَكَ رَبُّكَ مَقاماً مَحْمُوداً
تنوين در « مقاما » براى تعظيم است ، مقام بزرگ پسنديده كه آن منصوب است بر ظرفيت يا حاليت ، به اعتبار اين كه رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله در مقام محمود و پسنديده ايستاده و خودش مقام پسنديده و محمود شده است ، و مقام محمود آخرين مقامات سالك است و آن مقام او با حقّ در خلق است ، چون اوّلين مقام از مقامهاى سالك ( كه مقام او در خلق با خلق ) است كه مقام مذموم است و انسان مأمور بر فرار و هجرت از آن و عدم توقّف در آن است .
دوّمين مقام عارف مقام او در حقّ است ، در حالى كه به سوى حقّ سلوك مىكند ، و مقام در اين حال قدس و تنزيه است نه مقام محمود و پسنديده ، و سوّمين مقام عارف مقام او در حقّ با حقّ است كه در حقّ فانى شده و تا به مقام قدس و تنزيه او پيش مىرود ، براى او نه اسمى هست و نه رسمى چه رسد به فضل و حمد .
چهارمين مقام عارف مقام در خلق با حقّ است كه آن مقام محمود و پسنديده است ، مقام فضل و مقام جمع بين تنزيه و تشبيه ، و حقّ و خلق ،