پس لفظ « تهجّد » از اضداد است .
ممكن است كه لفظ ( تهجّد ) از ( هجود ) با فتحها گرفته شده باشد و آن كسى است كه شب نماز مىخواند و معناى آيه اين است كه پارهاى از شب را بيدار شو ، و آن بيدارى را حفظ كن و نماز بگذار و كوشش نما ؛ در نمازت همان موقع شب كوشا باش ، و امّا قرار دادن اين لفظ از « هجو » با ضمّها به معناى سلب يعنى بيدار نشدن ، پس احتمال خيلى دور است در نهايت دورى .
نافِلَةً لَكَ
نماز شب بخششى است براى تو ، يا نماز نافله براى تو است ، بنا بر معناى اوّل لفظ « نافلة » مفعول فعل محذوف است ، يعنى عطا كرديم ما بخششى براى تو ، و بنا بر معناى دوّم مفعول « تهجّد » مىباشد .
بنابراين كه در « تهجّد » معناى « افعل » به معناى انجام بده تضمين گردد ، يا اين كه لفظ « تهجّد » از معناى نماز تجريد شود ، يعنى انجام بده به سبب بيدارى نافلهاى را كه براى تو است ، يا انجام بده نافلهاى را كه براى تو است ؛ و حرف « لام » در « لك » براى اختصاص است ، و معناى اختصاص نماز شب بر پيامبر اختصاص وجوب آن است ، چه استحباب آن مشترك بين رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله و امّتش مىباشد .
و ممكن است از آيه وجوب نماز شب براى رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله استنباط شود با قطع نظر از اخبار كه دلالت بر وجوب تهجّد آن حضرت مىكند ، و