اگر چه در حكم شخص كور است ليكن اميد بر بصيرتش در آخرت هست هم چنان كه اين ترس نيز وجود دارد كه كورى بر وى عارض گردد .
وَ أَضَلُّ سَبِيلًا
در آخرت از دنيا گمراهترند ، يا در آخرت از كسانى كه در دنيا راه را گم كرده بودند گمراهترند ،
وَ إِنْ كادُوا لَيَفْتِنُونَكَ
آن كافران مىخواهند كه با فريب و آزمايش تو ، تو را از آنچه كه وحى كرديم منصرف نمايند
عَنِ الَّذِي أَوْحَيْنا إِلَيْكَ
از آن مطلب معهودى كه بر تو وحى كرديم ، و آن ولايت حضرت على عليه السّلام است ، چنانچه روايت شده است ،
لِتَفْتَرِيَ عَلَيْنا غَيْرَهُ وَ إِذاً لَاتَّخَذُوكَ خَلِيلًا وَ لَوْ لا أَنْ ثَبَّتْناكَ لَقَدْ كِدْتَ تَرْكَنُ إِلَيْهِمْ شَيْئاً قَلِيلًا
لفظ « تركن » از ركون است ، و در اخبار وارد شده كه اين آيه از قبيل به تو مىگويم تا همسايه بشنود مىباشد ، و در اخبار وارد شده آن افتراى ملحدين است ؛ و مخاطب قرار دادن رسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله غير از به تو مىگويم تا همسايه بشنود نبوده است ، افترايى از ملحدين نبود كه در آن تحقير و بىاعتنايى پيغمبر نباشد .
كما اين كه صدر آيه هم ( دربرگيرندهى ) بىاعتنايى ملحدين است ، چه مشعر بر اين است كه كافران فريب و آزمايش بر پيامبر را به نهايت رساندند ( از هيچ چيزى كه مىشد پيامبر را فريب و آزمايش كرد فروگذارى نكردند ) و اگر كسى جز تو ( محمّد صلّى اللّه عليه و آله ) بود فريب مىخورد و تثبيت استحكام از جانب خداوند نمىيافت ؛ ذيل آيه امتنان بر پيامبر صلّى اللّه عليه و آله است كه خداوند او را در مثل اين مقام ثابت نمود .