كه خداوند به طور حلال و طيّب ارزانىتان داشته است به جاى بياوريد و ناسپاسى نكنيد همان طورى كه اهل قريه كردند اگر فقط او را بندگى و عبادت مىكنيد .
إِنَّما حَرَّمَ عَلَيْكُمُ الْمَيْتَةَ وَ الدَّمَ وَ لَحْمَ الْخِنْزِيرِ وَ ما أُهِلَّ لِغَيْرِ اللَّهِ بِهِ فَمَنِ اضْطُرَّ غَيْرَ باغٍ وَ لا عادٍ فَإِنَّ اللَّهَ غَفُورٌ رَحِيمٌ
تفسير اين آيه در سورهى بقره و غير آن گذشت و گفتيم كه حصر محرّمات در چند چيزى كه در آيهى شريفه ذكر شده نسبت بر حرمت بحيره ، سائبه و غير آنها است و مقصود مطلق محرّمات نيست تا اين اشكال وارد شود كه بنا بر حصر لازم مىآيد محرمات ديگر حلال شوند .
وَ لا تَقُولُوا لِما تَصِفُ أَلْسِنَتُكُمُ الْكَذِبَ
لفظ ( الكذب ) با رفع خوانده شده تا صفت ( ألسنتكم ) باشد و با نصب خوانده شده تا مفعول قول خداى تعالى ( و لا تقولوا ) يا مفعول ( تصف ) باشد و لفظ ما موصول اسمى يا حرفى يا موصوف است ، و قول خداى تعالى :
هذا حَلالٌ وَ هذا حَرامٌ
بنا بر بعضى از وجوه ، يا مفعول ( تصف ) است بنا بر بعضى وجوه .
لِتَفْتَرُوا عَلَى اللَّهِ الْكَذِبَ
چنين نگوييد تا منتهى بر افترا و دروغ بستن بر خداى تعالى گردد .
إِنَّ الَّذِينَ يَفْتَرُونَ عَلَى اللَّهِ الْكَذِبَ لا يُفْلِحُونَ
آنان كه