إِنَّما حَرَّمَ عَلَيْكُمُ الْمَيْتَةَ وَ الدَّمَ وَ لَحْمَ الْخِنْزِيرِ وَ ما أُهِلَّ لِغَيْرِ اللَّهِ بِهِ فَمَنِ اضْطُرَّ غَيْرَ باغٍ وَ لا عادٍ فَإِنَّ اللَّهَ غَفُورٌ رَحِيمٌ ( 115 )
وَ لا تَقُولُوا لِما تَصِفُ أَلْسِنَتُكُمُ الْكَذِبَ هذا حَلالٌ وَ هذا حَرامٌ لِتَفْتَرُوا عَلَى اللَّهِ الْكَذِبَ إِنَّ الَّذِينَ يَفْتَرُونَ عَلَى اللَّهِ الْكَذِبَ لا يُفْلِحُونَ ( 116 ) مَتاعٌ قَلِيلٌ وَ لَهُمْ عَذابٌ أَلِيمٌ ( 117 ) وَ عَلَى الَّذِينَ هادُوا حَرَّمْنا ما قَصَصْنا عَلَيْكَ مِنْ قَبْلُ وَ ما ظَلَمْناهُمْ وَ لكِنْ كانُوا أَنْفُسَهُمْ يَظْلِمُونَ ( 118 ) ثُمَّ إِنَّ رَبَّكَ لِلَّذِينَ عَمِلُوا السُّوءَ بِجَهالَةٍ ثُمَّ تابُوا مِنْ بَعْدِ ذلِكَ وَ أَصْلَحُوا إِنَّ رَبَّكَ مِنْ بَعْدِها لَغَفُورٌ رَحِيمٌ ( 119 )
ترجمه :
( 16 / 119 - 111 )
« ياد كن آن روزى را كه هر نفسى براى رفع عذاب از خود به جدل و دفاع برخيزد و هر كس را به جزاى عمل ( نيك و بد ) او كاملا مىرسانند و بر آنها ستم نمىكنند ،
و خدا بر شما مثل شهرى را ( چون شهر مكّه ) كه در آن امنيّت كامل حكمفرما بود و اهلش در آسايش و اطمينان زندگى مىكردند و از هر جانب روزى فراوان به آنها مىرسيد تا آن كه اهل آن شهر نعمت خدا را كفران كردند و خدا هم به موجب آن كفران و معصيت طعم گرسنگى و بيمناكى را به آنها چشانيد ،
و رسولى از خود آنها آمد او را تكذيب كردند پس چون ستم كردند عذاب بر آنها فرا رسيد ،
پس شما مؤمنان از آنچه كه خدا روزى حلال و طيّب قرار داده تناول كنيد و شكر نعمتش را به جاى آريد