وَ لَعَلَّهُمْ يَتَفَكَّرُونَ
باشد كه آنها فكر و انديشه كنند تا بدانند كه اصل در همهى احكام همان اقتدا و خروج از رأى و استبداد است ، و اين كه تو بايستى با اذن خدا كسى را كه بايد بر او اقتدا كرد تعيين كنى تا اين كه امر را به جانشين تو و كسى كه تعيين كردى واگذارند و از او پيروى نمايند تا رستگار شوند .
أَ فَأَمِنَ الَّذِينَ مَكَرُوا السَّيِّئاتِ
آيا كسانى كه بر كردار زشت خود مكرها انديشيدند و به خصوص ولايت را كه قوام همهى اعمال شايسته بر آن است انكار كردند ايمن هستند ؟ ! در حالى كه در انكار ولايت جز سيّئات و زشتىها چيز ديگرى نيست .
أَنْ يَخْسِفَ اللَّهُ بِهِمُ الْأَرْضَ أَوْ يَأْتِيَهُمُ الْعَذابُ مِنْ حَيْثُ لا يَشْعُرُونَ
ايمن نخواهند بود از عذاب الهى كه نمىدانند از كجا و كدامين جهتى مىآيد و به تعبيرى از جايى مىآيد كه اصلا بر آمدن عذاب از آن ناحيه احساس آگاهى نداشتند ، مانند آمدن عذاب از جايى كه اميد ثواب مىرود و آن صورت اعمال شايسته است در صورتى كه اعمال مزبور ناشى از امر خليفهى خدا نباشد .
هم چنان كه مىفرمايد :
قُلْ هَلْ نُنَبِّئُكُمْ بِالْأَخْسَرِينَ أَعْمالًا الَّذِينَ ضَلَّ سَعْيُهُمْ فِي الْحَياةِ الدُّنْيا وَ هُمْ يَحْسَبُونَ أَنَّهُمْ يُحْسِنُونَ صُنْعاً
« 1 » چه صورت اعمال شرعى موجب غرور نفس و
هامش
( 1 ) سورهى كهف آيهى 4 بگو آيا خبر دهم شما را بر زيانبارترين كردارها ؟ كسانى كه در زندگى دنيا به