ابن أبي محمود فرمود محرم ما هي بود كه أهل جاهليت قتال را در أو حرام مىكردند
وخون ما در أو حلال شد ، وحرمت ما هتك وذرية نساء ما در أو سبى شدند
وآتش در خيام ما افروخته شد ، وبه غارت برده شد آنچه ما در آنها داشتيم ورعايت
نشد براي رسول خدا در حق ما حرمتي همانا روز قتل حسين مقروح كرد جفون
ما را وفرو ريخت اشكهاى ما را ، وذليل كرد عزيز ما را در زمين كرب وبلا ، وبإرث
داد كرب وبلا را بما تا روز قيامت ، ( فعلى مثل الحسين فليبك الباكون فان البكاء
عليه يحط الذنوب العظام ) آنگاه فرمود پدرم چنان بود كه هر وقت ماه محرم
مى آمد با حالت خنده ديده نمىشد وكأبت وحزن به روى غلبه مىكرد تا ده روز
از محرم مىگذشت چون روز دهم مىشد آن روز روز مصيبت وحزن وبكاى أو مىشد
ومىفرمود ( هو اليوم الذي قتل فيه الحسين ) ( 1 ) .
ودر ( امالى ) نيز سند به حضرت رضا مىرساند كه هر كه در روز عاشورا ترك كند
سعى در حوائج خود را خداى تعالى حوائج دنيا وآخرت أو را قضا كند ، وهر
كه روز عاشورا روز مصيبت وحزن وبكاى أو باشد روز قيامت روز فرح وسرور
أو شود ، ودر بهشت بملاقاة ما قرير العين گردد ، وهر كه روز عاشورا را روز بركت
نام كند وبراي منزل خود چيزى ذخيرة كند خداى بركت ندهد در آنچه ذخيرة
كرده ودر روز قيامت حشر شود با يزيد وعبيد الله بن زياد وعمر بن سعد ( 2 ) .
ودر ( عيون ) و ( امالى ) سند بريان بن شبيب مىرساند كه حضرت رضا عليه السلام - در
ذيل حديث مفصل - فرمود يا بن شبيب ان سرك أن تكون معنا في الدرجات
هامش
( 1 ) امالى مجلس 27 رقم 2 ، بحار الأنوار 44 / 283 رقم 17 ، عوالم العلوم 538
حديث 1 .
( 2 ) امالى مجلس 27 رقم 4 ، بحار الأنوار 44 / 285 رقم 4 ، عوالم العلوم
ص 539 حديث 2 .