مجالس ونشر اعلام ونصب خيام وتشبيه وتمثيل هيئت وقايع عاشورا ودر بعض
بلاد هند از تمثيل ضريح مقدس وغير ذلك از قبيل لبس جامهاى سياه وتعطيل أسواق در
روز عاشورا وراه افتادن دسته ولطمه ونوحه وآنچه از اين قبيل است جميع اينها مشروع
است وراجح در شريعت مطهره ، ودليل بر عموم اين مدعى بر دو طريق اقامه مىشود :
طريق أول - برمسلك علماء اماميه وفقه أهل البيت عليهم السلام واين مطلب اگر
چه بر أصول ما محتاج به دليل نيست از غاية وضوح ، ولى ما اشاره اجمالية
ببعض موارد اشتباه مىكنيم در ضمن اقامه دليل بر عموم ، بدانكه اخبار متواتره
وارد شده در استحباب بكاء بر سيد الشهداء عليه السلام وتذكر مصاب أو وابكاء بلكه
تباكى يعنى گريه بر خود بستن ، وبه جهت اظهار حزن به صورت باكى در آمدن
نه چنان كه بعض قاصرين توهم كرده اند كه مراد رياى در گريه است ، چه بالضرورة
بكاء بر سيد الشهداء عبادت است ، ورياء در عبادات مثل قياس در أدله وربا در
معاملات به هيچ وجه جايز نيست ، وعلاوة بر اين أخبار كثيره وارد است در
احياى امر أئمه عليهم السلام وفضل جلوس در مجالسى كه احياى أمر ايشان در آن مجالس
مىشود ، وهمچنين در أخبار متعددة وارد شده كه جزع بر همه چيز مكروه است
جز جزع بر سيد الشهداء ، ودر اخبار وارد شده كه أيام عاشورا أيام مصيبت
وحزن أهل بيت است ، وهم وارد شده كه بحزن ما محزون شويد وبسرور ما مسرور
وحث بر تجديد عزاى آن امام غريب واقامه مراسم عزادارى نيز وارد شده
وتجويز لطمه خدود وشق ثياب هم آمده ، واز اين اخبار به عموم وخصوص جواز
همه اين أفعال مذكوره واستحباب ورجحان اينها معلوم مىشود يا بالأصالة يا از
باب مقدمه ، وتوضيح اين مطلب با رعايت اختصار بنقل بعض أحاديث اين باب
وتطبيق اجمالي بر أمور مذكوره است :
شيخ صدوق در ( أمالي ) مسندا از حضرت رضا عليه السلام نقل كرده ( من تذكر
شفاء الصدور في شرح زيارة العاشور ( فارسي ) — صفحة 280
مساهمون: ميرزا أبي الفضل الطهراني
ص٢٨٠