صاحب مغفرت و بخشش است و ظلمى كه مردم بر خود مىكنند مىبخشد ، لذا تقاضاى تعجيل آنها به عذاب را اجابت نمىكند .
وَ إِنَّ رَبَّكَ لَشَدِيدُ الْعِقابِ
و خداى تو وقتى كه بندگان را مؤاخذه كند عقابش شديد است .
وَ يَقُولُ الَّذِينَ كَفَرُوا لَوْ لا أُنْزِلَ عَلَيْهِ آيَةٌ مِنْ رَبِّهِ
آوردن اسم ظاهر به جاى ضمير براى اشعار به اين است كه كفر آنها به خدا موجب پوشيده شدن و مخفى ماندن نشانههايى مىشود كه دلالت بر صدق پيامبر صلّى اللّه عليه و آله مىكند ، لذا پيشنهاد مىكنند كه آيت و نشانهاى نازل شود كه گويا اصلا هيچ نشانهاى نازل نشده است .
إِنَّما أَنْتَ
تو از جهت رسالت نه از جهت ولايت
مُنْذِرٌ
فقط انذاركننده و بيمدهنده هستى و چيزى بر تو نيست خواه ايمان بياورند ، و خواه ايمان نياورند ، قبول كنند يا قبول نكنند ، و اين جمله جهت دلدارى رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله است كه قومش او را اجابت نكردند .
وَ لِكُلِّ قَوْمٍ هادٍ
« 1 » و براى هر قومى راهنما و هدايت
هامش
( 1 ) هدايت : سوق اشيا به سوى كمال دوم آنهاست .
( ملا صدرا : الاسفار چاپ سنگى ج 3 ص 82 ) و بالاخره هدايت : راهنمايى و ارايهى طريق خير و صواب است : ابتدا خداى بندگان را آفريد ، سپس آنها را به راه راست هدايت كرد كه فرمود :رَبُّنَا الَّذِي أَعْطى كُلَّ شَيْءٍ خَلْقَهُ ثُمَّ هَدى .طه / 50 در خصوص شأن نزول اين آيهى شريفه روايات و احاديث فراوانى نقل شده است كه دربارهى حضرت على عليه السّلام بوده و در اينجا تيمّنا بر دو مورد زير اكتفا نموده و اميدواريم مورد