آتانِي رَحْمَةً مِنْ عِنْدِهِ فَعُمِّيَتْ عَلَيْكُمْ أَ نُلْزِمُكُمُوها وَ أَنْتُمْ لَها كارِهُونَ ( 28 ) وَ يا قَوْمِ لا أَسْئَلُكُمْ عَلَيْهِ مالاً إِنْ أَجرِيَ إِلاَّ عَلَى اللَّهِ وَ ما أَنَا بِطارِدِ الَّذِينَ آمَنُوا إِنَّهُمْ مُلاقُوا رَبِّهِمْ وَ لكِنِّي أَراكُمْ قَوْماً تَجْهَلُونَ ( 29 ) وَ يا قَوْمِ مَنْ يَنْصُرُنِي مِنَ اللَّهِ إِنْ طَرَدْتُهُمْ أَ فَلا تَذَكَّرُونَ ( 30 ) وَ لا أَقُولُ لَكُمْ عِنْدِي خَزائِنُ اللَّهِ وَ لا أَعْلَمُ الْغَيْبَ وَ لا أَقُولُ إِنِّي مَلَكٌ وَ لا أَقُولُ لِلَّذِينَ تَزْدَرِي أَعْيُنُكُمْ لَنْ يُؤْتِيَهُمُ اللَّهُ خَيْراً اللَّهُ أَعْلَمُ بِما فِي أَنْفُسِهِمْ إِنِّي إِذاً لَمِنَ الظَّالِمِينَ ( 31 ) قالُوا يا نُوحُ قَدْ جادَلْتَنا فَأَكْثَرْتَ جِدالَنا فَأْتِنا بِما تَعِدُنا إِنْ كُنْتَ مِنَ الصَّادِقِينَ ( 32 )
ترجمه :
( 11 / 32 - 28 )
نوح قومش را پاسخ داد كه شما چه مىگوييد هرگاه ببينيد كه مرا با دليل روشن و رحمت مخصوص از جانب پروردگار عطا شده باز هم حقيقت حال بر شما پوشيده خواهد ماند ؟ ( آيا جهالت نيست كه ) من به رحمت و سعادت شما را اجبار كنم و شما تنفّر اظهار كنيد ؟
باز گفت ( بدانيد ) كه من از شما ( عوض هدايت ) ملك و مالى نمىخواهم و اجر من بر خداست و من هرگز آن مردم با ايمان را هر چند ( به نظر شما ) فقير و بىقدر باشند از خود دور نمىكنم كه آنها به شرف ملاقات خدا مىرسند ولى به نظر من شما ( كه آنان را خوار مىشماريد ) خود مردم نادانى هستيد ،
بازگفت اى قوم اگر من آن مردم پاك و خداپرست را از خودم برانم ( خدا از من برنجد ) به مدد كه ( از