مفسّرين عامّه و خاصّه متّفقالقولند كه رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله ابو بكر را بر موسم حجّ امير الحاجّ قرار داد ، پس خاصّه گفتهاند :
او را با سوره برائت فرستاد ، سپس وحى بر رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله نازل شد كه اين پيام را به مردم نرسان مگر به توسّط مردى از خودت ، پس على عليه السّلام را فرستاد و على عليه السّلام به ابو بكر ملحق شد ، و سورهء برائت را از او گرفت و عامّه گفتهاند : سورهء برائت بعد از فرستادن ابا بكر نازل شد و بعد از آن على عليه السّلام را فرستاد ، و در اين مورد از رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله سؤال شد .
فرمود : اين سوره را ادا نمىكند مگر مردى از خود ( من ) و تفصيل اين داستان در كتب فريقين مذكور است .
وَ اعْلَمُوا أَنَّكُمْ غَيْرُ مُعْجِزِي اللَّهِ
و بدانيد كه شما قادر به جلوگيرى از عذاب خدا نيستيد ، تهديد آنها است كه به اينكه مهلت دادن به حال ايشان سودى ندارد .
وَ أَنَّ اللَّهَ مُخْزِي الْكافِرِينَ وَ أَذانٌ مِنَ اللَّهِ وَ رَسُولِهِ
و خداوند خواركنندهء كافران است ، و دستورى است از جانب خدا و پيامبرش اين لفظ « اذان » نيز نظير برائت از خداست كه مصدر جاى فعل نشسته و عدول به رفع شده است .
إِلَى النَّاسِ
بر مردم ، و اين از جاهايى است كه مقام تهديد و غضب است و تكرار در آن مطلوب مىباشد .
يَوْمَ الْحَجِّ الْأَكْبَرِ
در روز حجّ اكبر روز نحر ( قربانى