بنا بر اين ( براءة ) مبتداست كه وسيلهء صفت تخصيص يافته است و خبر آن
إِلَى الَّذِينَ عاهَدْتُمْ
مىباشد و محتمل است كه خبر مبتداى محذوف باشد و لفظ
( مِنَ اللَّهِ )
و
( إِلَى الَّذِينَ عاهَدْتُمْ )
دو صفت براى آن باشند .
يعنى برائتى كه ناشى از خداست به كسانى مربوط است كه با آنها عهد بستيد ، يا اين برائت است از جانب خدا به كسانى كه با آنها عهد بستيد رسيده است . علّت اينكه معاهده و پيمان به مسلمانان نسبت داده شده است با وجودى كه از رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله بود ، ازآنرو است كه معاهده به صلاح مسلمين بوده ، انگار از خود آنها صادر شده است و برائت به خدا و رسول نسبت داده شده در حالى كه خطاب به مسلمين است تا اشارهاى باشد مبتنى بر اينكه برائت بر مسلمين و كسانى كه با آنها عهد بستيد واجب است . و اگر چه عامّ است ، ولى به قرينهء استثنايى كه مىآيد ، به كسانى كه عهد را بشكنند ، اختصاص مىيابد پس نظر و تأمّل در اينكه چگونه از رسول صلّى اللّه عليه و آله نقض عهد جائز است از اصل ( ناصحيح ) و ساقط است .
فَسِيحُوا فِي الْأَرْضِ أَرْبَعَةَ أَشْهُرٍ
مدّت چهار ماه فرصت داريد تا در زمين ( آزادانه ) بگرديد ، اعلام كردن و مهلت دادن از جهت انصاف و اميد به توبه كردن آنها است ، و مراد از چهار ماه از بيستم ماه ذىالحجّه تا دهم ربيع الثّانى است .
نقل شده است كه فتح مكّه در سال هشتم از هجرت بوده ، و نزول سورهء برائت در سال نهم ، و حجّة الوداع در سال دهم به وقوع پيوسته است .