از هر چه روزى آنها كرديم به فقرا انفاق مىكنند ،
آنها به راستى اهل ايمانند و نزد خدا مراتب بلند دارند و آمرزش و روزى نيكو مخصوص آنهاست ،
چنان كه خدا ترا از خانهء خود براى اعلاى دين حقّ ( براى جنگ بدر ) بيرون آورد در حالى كه گروهى از مؤمنين ( از جنگ ) اكراه داشتند ،
و مردم نادان در حكم حقّ ، با آنكه آشكار گرديد ، با تو ، جدل و نزاع خواهند كرد . و طاعت خدا چنان بر آنها دشوار آيد ، گوئى به چشم مىبينند كه آنها را به جانب مرگ مىكشند ،
اى رسول به ياد آور زمانى را كه خدا شما را وعده پيروزى به يكى از دو طايفه داد و شما مايل بوديد آن طايفه كه شوكت و سلاحى به همراه ندارند ( بىرنج جهاد ) ، اموالشان نصيب شما شود و خدا مىخواست صدق سخنان حقّ را ثابت گرداند و ريشه كافران را از بن بر كند ،
تا حقّ ، دين اسلام را پايدار و باطل را محو و نابود سازد ، هر چند كه بدكاران را خوش نيايد .
تفسير :
الَّذِينَ يُقِيمُونَ الصَّلاةَ وَ مِمَّا رَزَقْناهُمْ يُنْفِقُونَ
اشاره به دو وصف ايمان است ، تولّى كه از آن تعبير به نماز مىشود ، و تبرّى كه از آن تعبير به زكات و انفاق مىشود كه آن دو اساس همهء اعمال صالح بدنى است .
و آن ، بدل از موصوف يا مبتداى مستأنف است و خبر آن جمله آينده است ، يا اينكه آن خبر مبتداى محذوف است تا جواب سؤال مقدّر باشد .
أُولئِكَ
يعنى آنهايى كه متّصف به اوصاف مذكور هستند ، و آوردن اسم اشاره بعيد جهت اتّصاف آنان ، به اوصاف مذكور