مىپرسند كه آيا اين قرآن و رسالت و وعدهء ثواب و عقاب آخرت بر حقّ است ؟ بگو آرى قسم به خداى من كه البتّه همهء وعدهها حقّ است و شما از آن مفرى نداريد ،
و اگر در آن روز مردم ستمكار مالك روى زمين باشند ، همه دارايى خود را فدا دهند تا مگر خويشتن از عذاب برهانند چون عذاب را مشاهده كنند حسرت و پشيمانى خود را پنهان دارند و در حقّ آنها حكم به عدل شود و در كيفرشان هيچ ستمى نشود .
تفسير :
قُلْ لا أَمْلِكُ لِنَفْسِي ضَرًّا وَ لا نَفْعاً
من مالك نفع و ضرر خود نيستم تا چه برسد به اينكه مالك اقامهء قيامت و آوردن عذاب براى ديگرى باشم .
إِلَّا ما شاءَ اللَّهُ
استثناء از « ضرّا و نفعا » است ، يا استثناء منقطع است يعنى و لكن آنچه را كه خدا بخواهد واقع مىشود .
لِكُلِّ أُمَّةٍ أَجَلٌ
اين عبارت بيان قولى نبىّ صلّى اللّه عليه و آله است ، يا ابتداء كلام از جانب خدا است . به هر تقدير جواب سؤال مقدّر است ، و معنى آن اين است كه براى هر امّتى از امّتهاى رسولان مدّت معيّنى است كه مهلت داده مىشوند ، يا اينكه براى عذاب آنها وقت معيّنى است .
إِذا جاءَ أَجَلُهُمْ
آنگاه كه مدّتشان منقضى شد ، يا وقت عذابشان يا هلاك كردن در دنيا و عذاب در آخرت سر رسيد ، و در اذا جاء أجلهم بايد كلمهء تقدير تضمين نمود ( و اذا جاء اجل مقدّرهم ) تا منافات با قول خدا « لا يستقدمون » پيدا نكند ، يعنى آنگاه كه آمدن اجلشان مقدّر شود .