وَ إِمَّا نُرِيَنَّكَ
اگر به تو نشان دهيم .
بَعْضَ الَّذِي نَعِدُهُمْ
برخى از آنچه به آنها وعده مىدهيم از عذاب و انتقام .
أَوْ نَتَوَفَّيَنَّكَ
يا قبل از نشان دادن ، قبض روح كنيم
فَإِلَيْنا مَرْجِعُهُمْ
بازگشت آنان به سوى ماست . يعنى از ما فوت نمىشوند پس بر تأخير انتقام اندوهناك مباش .
ثُمَّ اللَّهُ شَهِيدٌ عَلى ما يَفْعَلُونَ
در حالى كه خدا بر آنچه مىكنند گواه است چون در اخبار در غرضى كه كلام به خاطر آن آورده شده ( و آن دلدارى پيغمبر صلّى اللّه عليه و آله است ) متفاوتند ، لذا لفظ « ثمّ » آورد تا با اين نوع بيان توجّه شنونده را جلب و نشاط او را تجديد كند . و موضوع در ضميرش جايگزين شود .
و نيز اشاره به علّت حكم است . گويا كه گفته است : اگر به تو نشان دهيم يا قبض روح كنيم اندوهناك مباش چون بازگشت آنها به سوى ماست و آنها را به علّت بدكردارى مجازات مىكنيم ، علاوه بر آن خداوند بالفعل شاهد اعمال آنها و محيط بر آنان است .
وَ لِكُلِّ أُمَّةٍ
براى هر امّتى از امّتهاى گذشته
رَسُولٌ
رسولى از جانب خداست ، اعمّ از رسولى كه به سوى او وحى شود ، يا وصىّ او باشد .
و بنا بر اين قول خدا :
فَإِذا جاءَ رَسُولُهُمْ
مبتنى بر تصوير كردن حال گذشته به صورت حال حاضر ، يا بنا بر اين است كه « اذا » براى زمان ماضى