تخطي إلى المحتوى الرئيسي

بيان السعادة في مقامات العبادة ( فارسى ) — صفحة 333

مساهمون:

ص٣٣٣
اختلاف افتاد و نزاع كردند و با همديگر به پيكار پرداختند .
وَ لَوْ لا كَلِمَةٌ سَبَقَتْ مِنْ رَبِّكَ
مقصود از كلمه مهلت‌ها و اجل‌هاى مؤخر و معين آنهاست كه در نوشته‌هاى ملائكه‌اى كه در رحم‌هاى مادران تصوير مىسازند سبقت گرفته ، يا اينكه ثبت آن در الواح و اقلام عالى پيشى گرفته است .
لَقُضِيَ بَيْنَهُمْ فِيما فِيهِ يَخْتَلِفُونَ
يعنى اگر چنين نبود هرآينه حكم به اظهار حقّ و باطل و تميز دادن حقّ از باطل مىشد .
وَ يَقُولُونَ
از باب استهزاء يا پشت گرمى مىگويند :
لَوْ لا أُنْزِلَ عَلَيْهِ آيَةٌ مِنْ رَبِّهِ
چرا بر محمّد صلّى اللّه عليه و آله نشانه‌اى از پروردگارش نازل نمىشود . از آن نشانه‌هائى كه ما پيشنهاد كرديم ، يا از نشانه‌هايى كه دلالت بر رسالت او بكند .
فَقُلْ
لفظ « فاء » جواب شرط محذوف يا شرط متوهّم است . يعنى اگر چنين گفتند تو بگو :
إِنَّمَا الْغَيْبُ لِلَّهِ
علم غيب مخصوص خداست ، نه من مىدانم و نه شما مىدانيد و نه مفاسد و مصالحى را كه بر فرستادن آيه و نشانه مترتّب مىشود مىدانيد ، و چون او مىداند آيتى نمىفرستد كه در فرستادن آيت مفاسد و در ترك آن مصالحى باشد . يا اينكه عالم غيب ملك خداست و من نمىتوانم در آن تصرف كنم و تسلّطى هم بر او ندارم تا بتوانم به پيشنهاد شما جواب مثبت داد . يا آنچه را كه مىخواهم نازل نمايم . بنا بر اين من و شما در اين مساوى هستيم .
بيان السعادة في مقامات العبادة ( فارسى ) — صفحة 333 | سلطان محمد گنابادى ( سلطان عليشاه ) / رضاخانى / حشمت الله رياضى