أَنْزَلْناهُ مِنَ السَّماءِ فَاخْتَلَطَ بِهِ نَباتُ الْأَرْضِ مِمَّا يَأْكُلُ النَّاسُ وَ الْأَنْعامُ حَتَّى إِذا أَخَذَتِ الْأَرْضُ زُخْرُفَها وَ ازَّيَّنَتْ وَ ظَنَّ أَهْلُها أَنَّهُمْ قادِرُونَ عَلَيْها أَتاها أَمْرُنا لَيْلاً أَوْ نَهاراً فَجَعَلْناها حَصِيداً كَأَنْ لَمْ تَغْنَ بِالْأَمْسِ كَذلِكَ نُفَصِّلُ الْآياتِ لِقَوْمٍ يَتَفَكَّرُونَ ( 24 )
ترجمه :
مردم يك طايفه بيش نبودند پس از آن فرقه فرقه شدند و اگر كلمهء پروردگارت ( حكم ازلى ) مقدّم بر اينها نبود ، هرآينه در ميان آنها در آنچه اختلاف داشتند حكم به هلاكت كافران و مجازات آنان داده مىشد ،
منكران رسول گويند چرا بر او آيت و معجزهاى از جانب خدا نيامد پاسخ ده كه داناى غيب خداست . شما كافران منتظر عذاب خدا باشيد من هم با شما منتظر نصرت او مىباشم ،
ما هرگاه بر آدمى بعد از آنكه او را رنج و زيانى رسيد - رحمتى فرستيم آيا در اين صورت بايد براى محو آيات و رسولان مكر و سياست به كار برند ؟ اى رسول ما بگو :
مكر و سياست الهى كاملتر و سريعتر است كه رسولان ما مكرهاى شما را خواهند نوشت ،
خدا را ياد كنيد كه اوست آنكه شما را در برّ و بحر سير مىدهد تا آنگاه كه در كشتى نشينيد و باد ملايمى كشتى را به حركت آرد و شما شادمان و خوشوقت باشيد ، كه ناگاه باد تندى بوزد و كشتى از هر جانب به امواج خطر در افتد و خود را در ورطهء هلاكت ببينيد ، آن زمان خدا را به اخلاص و دين فطرت بخوانيد كه بار الها اگر ما را از اين خطر نجات بخشى ، ديگر هميشه از سپاسگزاران خواهيم بود .
پس از آنكه ما نجاتشان داديم باز در زمين به ناحقّ ستمگرى آغاز كنند