مقصود از « الّذين ظلموا » كسانى هستند كه از امّت محمد صلّى اللّه عليه و آله بودند و با بيعت عامّ بيعت كردند به قرينهء قول خدا « منكم » كه خطاب به امّت است ، و ظلم آنها به اين است كه اسلام را از حقّش كه هدايت به ايمان بود منع كردند ، آنها دوستى خويشان رسول خدا را كه غايت تبليغ رسالت و بيعت است ترك نمودند ، گويا كه خطاهاى ديگر چندان ظلمى شمرده نمىشود .
از اينكه ظلم را با « منكم » مقيّد ساخته است ، به همين معنى است ( ظلم مخصوص و مقيّد به شما شده است ) پس علّت ذكر ظلم بعد از دخول تحت حكومت نبىّ صلّى اللّه عليه و آله چيزى جز منع لطيفهء سيّارهء انسانى از داخل شدن تحت حكم ولىّ امر با بيعت خاصّ نيست ، بهوسيله همين بيعت است كه ايمان داخل قلب مىشود ، و حقيقت عدل در هر عدلى محقّق مىگردد ، و يا همين بيعت است كه در قلب به ملكوت باز مىشود ، و با آن سير طريق مستقيم به سوى خدا ممكن مىگردد .
و مقصود از فتنهء مقيّد عبارت از انحراف از ولىّ وقت است ، زيرا كسى كه در بيعت عامّ توقف كند ، بر لطيفهء انسانى ستم روا داشته است ، و مقصود از فتنهاى كه به آنها مىرسد عبارت از توقّف و انحراف از بيعت خاصّ با ولىّ وقت است كه على عليه السّلام است ، و آن همان فتنهاى است كه از آنها تجاوز مىكند و به كسانى مىرسد كه با محمّد صلّى اللّه عليه و آله به وسيلهء بيعت خاصّ بيعت كردهاند ، و كسانى كه با على عليه السّلام پس از رحلت حضرت محمّد صلّى اللّه عليه و آله بيعت كردهاند ، و كسانى كه با حسن عليه السّلام بيعت كردهاند
بيان السعادة في مقامات العبادة ( فارسى ) — صفحة 30
مساهمون: سلطان محمد گنابادى ( سلطان عليشاه )
ص٣٠